„JEŻELI TYLKO W TYM ŻYCIU w Chrystusie nadzieję pokładamy, jesteśmy bardziej od wszystkich ludzi godni politowania”.
Gdy przeczytałem to zdanie św. Pawła, pomyślałem sobie, że pokazuje ono pewną tendencję, której niekiedy ulegamy. Otóż, mamy łatwość myślenia o naszym życiu religijnym w wymiarze bardzo doczesnym. Łatwo jest się skupić na wskazaniach Kościoła, na takich bądź innych wymaganiach czy przekroczeniach przykazań, które mają jakieś skutki w naszym codziennym życiu, trudniej natomiast odnieść się wieczności.
W minionym tygodniu przeprowadziłem dwa wywiady z ludźmi mediów. Jeden to człowiek, dla którego bycie w Kościele i życie zgodne z nauką Kościoła jest oczywistością. Mówi do mnie: proszę księdza, ja to jestem nieciekawy dla mediów. Co niedzielę chodzę do kościoła, w piątek nie jem mięsa, w Wielkim Poście chodzę na rekolekcje. A w piątki w naszym barze przypominamy nawet kolegom, że mają mięsa nie jeść. Co ja mam księdzu powiedzieć, jestem zwykłym katolikiem. Dla wielu to pewnie NIEZWYKŁY KATOLIK… W końcu nie ma co przesadzać z tą wiarą… zwłaszcza tak publicznie.
Druga rozmowa był z człowiekiem, który nie ukrywa, że do Kościoła jest mu jeszcze bardzo daleko. Że właściwie dopiero od kilku lat szuka, stawia sobie pewne pytania. Gro pytań czy nawet zarzutów wobec Kościoła dotyczyło spraw, które trudno zrozumieć i przyjąć bez wiary. Na marginesie dodam, że kilka razy w tej rozmowie padło nawet wyrażenie „łaska wiary”.
Odwołując się do tych dwóch przykładów, możemy ZASTANOWIĆ SIĘ, JAKA JEST NASZA WIARA. Czy nie ograniczamy naszej wiary do pewnego sposobu dobrego życia, ale tylko w wymiarze codzienności. Czy umiemy dostrzec też perspektywy wieczne, Boże?
Św. Paweł mówi jednoznacznie, że jesteśmy godni politowania, jeśli pokładamy nadzieję w Chrystusie tylko w tym życiu. I chce nam bardzo dobitnie powiedzieć, że potrzebna jest więź z Jezusem i świadomość zmartwychwstania, czyli życia wiecznego.
Na okładce „Przewodnika Katolickiego” jest dziś zegar, który ma nam przypomnieć, że Wielki Post, który jest przed nami, to CZAS DLA WIARY. Czas, by odbudować więź z Bogiem, otworzyć się na Jezusa, powrócić do modlitwy, zerwać z nałogami czy złymi przyzwyczajeniami.
To czas, by powiedzieć sobie: MOGĘ ZROBIĆ COŚ Z MYŚLĄ O BOGU I MOJEJ Z NIM RELACJI.
Wielki Post to nie czas na odchudzanie czy wyrzeczenia same w sobie, ale okazja, by przez pracę nad sobą, otworzyć się na Boga i innych ludzi.
